Meryem’in En Kutsal Adı kültü, Allah,’ın Annesi’nin Oğluna ve İsa’nın ölmeden önce ona emanet ettiği çocukların her birine olan sevgisini çağrıştırır: “Kadın, işte oğlun… İşte Annen” (Yuhanna 19,27). Yüzyıllar boyunca Kilise ve Papalar boyunca yayılan kült, bu bağlılığı, İsa’nın Annesi ile bağlantılı ibadeti güçlendirmek için on ikinci yüzyılda zaten mevcut olan hoşgörülerle zenginleştirdi.
1513’te Papa II. Julius, 15 Eylül’de Meryem’in adı onuruna yalnızca İspanya’daki Cuenca episkoposluğuna bir bayram verdi. Aziz V. Pius onu bastırdı, Papa V. Sixtus onu 17 Eylül’e getirerek restore etti ve sadece Papa X. Clement ile birlikte, 1671’de festival tüm İspanya’ya yayıldı. 1683’te Polonya kralı Giovanni Sobieski tarafından Türklere karşı Meryem adına bildirilen zaferden sonra, kutsanmış papaz Innocenzo XI bu bayramı tüm Kilise’ye uzattı ve 12 Eylül 1683’te düzeltti.
Aziz Bernard’ın Duası
“Baştan çıkarma rüzgarları yükselirse,
Sıkıntıların kayalarına düşersen,
Yıldıza bak, Mary’i çağır.
….
Hayatının örneğini asla unutma.
Onu takip edersen, sapamazsın;
Onun için dua edersen umutsuzluğa kapamazsın;
Onu düşünürsen yanlış gidemezsin.
Eğer seni destekliyorsa, düşmezsin;
Eğer seni koruyorsa, korkmazsın;
Sana rehberlik ederse, yorulmazsın;
Eğer o sana elverişliyse, sen de hedefe ulaşacaksın.”
